Susan Kuijken. foto Erik van ’t Hullenaar

door Danny van den Broek NIJMEGEN – Ze was naar het Spaanse Toro afgereisd om een medaille te winnen bij het EK veldlopen, maar na een paar rondjes zag Susan Kuijken zondag scheel van de misselijkheid en stapte ze nood­gedwongen uit de wedstrijd.
„Ik voelde het ’s ochtends in het hotel al”, zegt Kuijken een dag nadat ze teruggekeerd is in Nijme­gen. „ Ik ben ontzettend misselijk”, zei ik tegen Has ( Van Cuijk, haar trainer, red). Maar hij dacht dat het door de spanning kwam. Ik zelf eigenlijk ook. Bij de start was ik het kwijt. Had ik het verdrongen.”
Het eerste rondje van 700 meter ging perfect. „ Zat ik keurig bij de kopgroep. Maar in de tweede ronde van 1500 meter werd ik zo ont­zettend misselijk, dat ik bang was ik om te moeten kotsen als ik zou doorlopen.”
Omdat Kuijken er dan nog van overtuigd is dat ze moet finishen om de Nederlandse jeugdploeg aan een teammedaille te helpen, laat ze aanvankelijk alleen haar tempo zakken. „ Maar aan het eind van mijn derde ronde gebaarde Has dat ik naar de kant moest komen. Hij zag wel in dat het verder geen zin meer had.”
Van haar coach begreep de atlete dat ploeggenote Wesley van Miert ook al uitgestapt was. „ Die team­medaille konden we daardoor niet meer halen”, besefte Kuijken, die zich zo misselijk voelde dat ze zich aanvankelijk niet durfde te bewegen.
„Venga, venga. Doorgaan, doorgaan, riepen de Spaanse toe­schouwers langs de kant. Maar ik kon alleen maar stilstaan. Bang om op het parcours te moeten overgeven.”
Na een lange wandeling („Ik was op het verste punt van de start uit­gestapt”) ontwaart ze in de tent Wesley van Miert. „Net zo misse­lijk als ik. Ook vijf Belgen en enke­le Franse atleten waren er slecht aan toe. En juist met die ploegen deelden wij het hotel. We zijn er bijna van overtuigd dat we iets ver­keerds hebben gegeten.”
Gelukkig hielp haar omgeving het teleurstellende EK in een juist perspectief te plaatsen. „ Zelf moet ik uitkijken om niet te negatief te worden. Zo van: had ik niet wat anders kunnen eten. Wat had ik op. Pasta met saaie rode saus. Een broodje met jam uit een pakje. En een broodje ham. Dat moet me de das omgedaan hebben. Die ham. Maar Has hield me voor dat dit niet het einde van de wereld was. Mijn piek lag in Amerika. Bij de nationals”, weet Kuijken die tijdens de universiteitskampioen­schappen in de VS derde werd op de cross. En nu? „Lekker thuis uitrusten”, zegt Kuijken. „En dan in januari weer naar Florida. Has zei laatst nog: jij hebt een mooi leven. Heb ik geknikt. Want dat is zo.”

‘ Has zei laatst nog: jij hebt een mooi leven. Heb ik geknikt. Want dat is zo’