Van stilzitten heeft zij nog nooit gehoord. Zes keer per week zoekt de achttienjarige de naburige bossen van Heumensoord of de atletiekbaan aan de Heemraadstraat op. Soms anderhalf uur, soms dertig minuten. Zo snel mogelijk rennen, daar is Susan Kuijken zo langzamerhand verdomd goed in. Derde van Europa, dat is een prestatie die tot de verbeelding spreekt en veel belooft voor de toekomst. In nauwelijks zes jaar tijd groeit een meisje van talentje op tot een ongekende volwassenheid.

De Udense atletiektrainer Has van Cuijk is de eerste die de toen nog kleine Kuijken herkent als een mogelijke topper voor heel veel later. Als negenjarige stort zij zich enthousiast op alle onderdelen van het atletiekcircus. Nog onbevangen en als Has van Cuijk langskomt met een hardlooptestje, waarmee een stel hardloopschoenen is te winnen, aarzelt Susan Kuijken geen moment om een gooi naar die trofee te doen. „ Ik doe gewoon mee, dacht ik nog. Wat kan mij het schelen. Dertig meter vliegende sprint, hoogspringen uit stand, twintig loopsprongen en driehonderd meter vlak rennen.”

Van Cuijk weet het onmiddellijk: die Susan heeft talent en slijpt Kuijken in zijn Seven Hills Running Team in recordtijd tot een nationale topper. Hij krijgt drie weken geleden in Tilburg helemaal gelijk als zijn pupil een bronzen EK- medaille verovert. „ Eén groot feest”, blikt Kuijken terug en Van Cuijk is tot tranen toe geroerd. De beschreven test brengt de coach trouuwens nog steeds in praktijk bij het scouten van jongens en meisjes.

Het leven gaat na het EK voor Kuijken ‘ gewoon’ verder. Eerst naar Rome voor een conferentie van ChampionChip, het bedrijf waar zij werkzaam is op de afdeling verkoop. „ Een toetje na een half jaar werken voor ChampionChip.” Daarna feest in Jonkerbosch vanwege haar succes en afscheid van Nijmegen. Ouders, vrienden, atleten uit heel Nederland, de wethouder, ze zijn er allemaal en de EK- beelden van de BBC worden bezichtigd. Van de organisatie van de Zevenheuvelenloop krijgt zij de vlag van het Keizer Karelplein mee. Daarop afgebeeld: Susan en Joep Tichelaar als Romeins krijgsheer. Wordt vervolgd met een trip naar Istanbul, „ zie ik m’n ouders Tineke en Jan tenminste nog eens een keer”, bekent de blonde Kuijken. Tweelingbroer Maarten en zus Evelien reizen ook mee. Het visum voor Amerika is inmiddels binnen. De studie bewegingswetenschappen in de VS kan beginnen.

Op 7 januari is Susan Kuijken verhinderd om de talentenprijs van de atletiekunie op Papendal in ontvangst te nemen. De reden: diezelfde dag zet zij koers naar het beloofde land van Florida. „ Moet iemand anders maar even die prijs ophalen.” Zij stort zich daar aan de Florida State University niet in een ongewis avontuur. „ In 2003 ben ik er al eens gaan kijken. Has van Cuijk en Najla Jaber waren er ook voor een trainingsstage in Tallahassee. Toen maakte ik kennis met trainer Bob Graham. Florida heeft een warm, vochtig klimaat maar Tallahassee ligt in het noordwesten. In april 2003 was het 28 graden Celsius, lekker warm. Nu is het er 18 graden. Ik weet waar ik aan toe ben. Ik word er in de watten gelegd. Een prachtige accommodatie, een buitenbaan, een indoorbaan, een medisch team, het is er allemaal. De afspraken zijn gemaakt. Has volgt vanuit Nederland mijn schema’s, houdt inspraak en controle. In de Verenigde Staten ga ik in vergelijking met Brakkenstein nog veel meer trainen. Op de universiteit van Nijmegen werd ik voor mijn gevoel eerder tegengewerkt dan bevoordeeld als het ging om hardlopen. Ik deed vier studieblokken geneeskunde. Niet leuk. Twee blokken biomedische wetenschappen: wel leuk. Maar liever: bewegingswetenschappen. Ik kon die blokken nog niet voor de helft afmaken. In de VS is echter alles gericht op topsport. Ik houd meer energie over voor de training, de sport.”

Zijn we haar nu helemaal kwijt, weggelopen naar Florida? Kuijken: „ Ik word geen Amerikaanse hoor. Ik blijf helemaal Nederlandse met oranje oorbellen en roodwitblauwe nagels. Tijdens de zomermaanden ben ik terug in Nederland. Ik weet niet of het schikt om in december 2006 aan het EK cross voor senioren mee te doen. Op de baan ga ik proberen mij te plaatsen voor de NCAA, de nationale universitaire kampioenschappen van de VS. Ik richt mij voor 2007 op het EK tot 23 jaar op de baan.”

Terug naar het EK in Tilburg, het voorlopig hoogtepunt van Susan Kuijken. „ Mentaliteit haal je niet uit een testje. Je moet leren slim te lopen. In de tweede ronde liep ik nog zevende. Anderen bliezen zichzelf op. Die fout maakte ik dus toevallig niet. Dit was mijn beste race tot nu toe. De ceremonie, interviews. Drie uur na de wedstrijd zat ik nog bij de dopingcontrole. Liters water gedronken om te kunnen plassen. Pas ’ s avonds ging ik feesten met de andere atleten in het hotel. Iedereen deed gek, een mooie afsluiting. Over een paar jaar hoop ik op goud bij de senioren. Het is natuurlijk eigenlijk nooit te voorspellen.”