Artikel uit Het Brabanst Dagblad van 12-12-2005

Atlete Lornah Kiplagat had voor dit jaar drie grote doelen. De Nederlandse wilde wereldkampioene worden op de halve marathon, ze ging voor een eindoverwinning in de marathon van New York en wilde ook Europees kampioene veldlopen worden.
Van de drie doelen realiseerde ze er één: gisteren werd de in Kenia geboren Nederlandse op majestueuze wijze Europees kampioene veldlopen. „Extra leuk, want het was een thuiswedstrijd“, grijnsde de 31-jarige atlete na afloop van oor tot oor.
Kiplagat nam in de laatste ronde in het Tilburgse Leijpark afstand van Duitse Sabrina Mockenhaupt (zilver) en de Zweedse Johanna Nilsson (brons). Bij de mannen won de Oekraïner Sergiy Lebid voor de vijfde achtereenvolgende keer. Beste Nederlander bij de mannen was de Limburger Patrick Stitzinger. Hij werd 31ste.
In het eerste echt grote internationale atletiekkampioenschap dat sinds 1989 in Nederland werd gehouden, viel naast Kiplagat ook junior Susan Kuijken (20) in de prijzen. Ze veroverde een bronzen medaille. Bij de junioren moest de negentienjarige Khalid Choukoud een moeilijke laatste ronde doorstaan. Hij lag op medaillekoers, maar werd uiteindelijk elfde.

Astma

Pas donderdagavond keerde Lornah Kiplagat terug uit haar geboorteland Kenia. Daar had ze, na de voor haar zo teleurstellend verlopen marathon van New York, haar wonden gelikt en haar moraal opgepept. In New York werd ze tiende. Ze had last gekregen van de vochtige atmosfeer. Daardoor speelde haar astma weer op. Dat tegenvallende resultaat was een dikke streep door de rekening van een tot dan toe succesvol jaar. Kiplagat liep tien wedstrijden op de weg. Die won ze allemaal. En in Edmonton, bij het wereldkampioenschap over de halve marathon, legde ze beslag op het zilver. New York was dus een kwalijke dissonant in een tot dan toe bijna perfect jaar. Een dissonant, die ze gisteren overtuigend wegpoetste.
Uiteindelijk is die New Yorkse teleurstelling van vijf weken terug misschien ook wel haar redding geweest, legt haar echtgenoot Pieter Langerhorst uit. „Lornah was in New York maar tot tachtig procent van haar mogelijkheden gegaan. Ze hoefde dus nauwelijks te rusten om te herstellen. Ze kon in Kenia prima trainen en kwam perfect voorbereid hier aan de start.“
Dat haar vorm uitstekend was, bleek al in de eerste meters van de cross in Tilburg. Direct zat Kiplagat in de kopgroep, waar eerst de ontketende Britse Liz Yelling het tempo aangaf. Al in de eerste ronde van 1600 meter kwam Kiplagat even op kop. Om die direct weer af te staan. „Ik bedacht ineens: waarom zou ik nu al op kop gaan? Maar het was een goede test van mijn tegenstandsters. Toen wist ik al dat ik ze kon hebben“, grinnikte ze.
Terwijl de koppositie steeds wisselde - naast Yelling waren de Duitse Mockenhaupt en de Hongaarse Kalovics het meest offensief - wachtte Kiplagat geduldig tot de laatste ronde. Ongeveer een kilometer voor het einde plaatste ze haar ’jump’ en liet de concurrentie kansloos. De uitgelaten Kiplagat nam in de laatste meters uitgebreid de tijd om het talrijke publiek in de handen te slaan. „Een medaille is natuurlijk een medaille. Maar goud is wel de mooiste kleur.“

Stimulans

De Nijmeegse Susan Kuijken vierde intussen haar eigen feestje. In korte tijd won ze de twee veldlopen waaraan ze deelnam: de Warandeloop en de cross in het Belgische Roeselare. In Tilburg nam ze afscheid van haar juniorentijd met een klinkende bronzen medaille. „Dit is geweldig“, glunderde ze. „Ik vertrek in januari naar Amerika om daar in Tallahassee bewegingswetenschappen te studeren. Een mooier einde van mijn juniorentijd is nauwelijks denkbaar.“
Ook de bestuurders van de KNAU waren in hun nopjes. Dit jaar werden bij internationale wedstrijden door Nederlandse atleten maar liefst zes medailles gewonnen. „Het is een prachtige stimulans voor de sport“, aldus de nieuwbakken voorzitter Wim Slootbeek.
„We hebben prima kampioenen. En de jeugd, met Susan en ook Khalid Choukoud, zit eraan te komen.“