| Terwijl het Roemeense volkslied weerklonk over het Tilburgse Leijpark
als eerbetoon aan winnares Ancuta Bobocel stond Susan Kuijken vol van
trots te glimmen als de nummer drie van dit Europees kampioenschap cross.
„ Super, gaaf”, reageerde Kuijken nadat zij van het ereschavot was
afgestapt en zich alle aandacht van de internationale media liet
welgevallen. Zij had haar oranje oorbellen afgedaan maar gaf nog genoeg
blijk van vaderlandsliefde met nagels in de verfkleuren rood, wit en
blauw. De Nederlandse vlag wapperde fier voor de derde van het
juniorenveld. Het Nijmeegse loopwonder beet vervolgens voor de zekerheid
op het bronzen eremetaal om de echtheid van de trofee te testen. Geen
twijfel mogelijk, het brons was binnen. Eindelijk dat teken van
volwassenheid, op de drempel van een nieuw avontuur in de Verenigde
Staten, in Florida volgende maand. „ Deze prestatie was mijn einddoel van
dit seizoen”, glunderde Kuijken, „ na mijn overwinningen in de Warandeloop
en Roeselaere ben ik gewoon thuisgebleven. Ik bereidde me normaal voor. In
het begin van de race hier hield ik mij nog bewust in. Ik wist dat er
genoeg andere tempomakers aanwezig waren. Bovendien vond het ik parcours
voor mij persoonlijk niet ideaal. De ondergrond was nog te droog. Van mij
mocht het allemaal nog zwaarder.” Onder het Tilburgse zonnetje ging
Kuijken inderdaad voorzichtig van start, loerend op haar kans. Na de
eerste honderd meter was zij tiende, na de eerste doorkomst vierde. Bij
doorkomst nummer twee bivakkeerde zij op stek vijf maar daarna nestelde
zij zich defintief en overtuigend achter Bobocel en de Engelse nummer twee
Emily Pidgeon. Trainer Has van Cuijk vloog zijn pupil om de hals en Henk
Stevens van de Zevenheuvelenloop vierde het feest mee. Dit duo had een
paar jaar geleden al het talent Kuijken ontdekt en deze diamant geduldig
geslepen. „ Ik loop naast mijn schoenen van trots”, bekende Van Cuijk.
Susan Kuijken geeft komende vrijdag een afscheidsfeestje. Op 9 januari
2006 stijgt het vliegtuig op met bestemming VS. |
