Dit
is mijn coach Has van Cuijk in zijn jonge jaren. Op zijn 16de had hij al alle
wereldrecords bij de vrouwen verbroken. Dus hij was toen duidelijk al een winnaar
en dat is hij nog steeds, getuige zijn veteranen clubrecord bij de keien op
de 400m van 56,4! Ja, Has is iemand die niet goed tegen zijn verlies kan en
dat blijkt ook bijvoorbeeld bij het door hem opgerichte balspel “Hasballen”.
Zijn fanatisme werkt zo aanstekelijk dat je Hasballen als een echte sport mag
beschouwen. Maar wanneer het eindelijk door het Olympisch comité erkend
zal worden is nog niet duidelijk. Het spel mag in ieder geval niet ontbreken
in de warming up van het “Seven Hills Running Team”. Dit is dus
het team waarin ik train en Has heeft dit (samen met de Zevenheuvelenloop) in
1997 opgericht. Maar ook daarvoor heeft hij niet stil gezeten. Vanaf 1988 tot 1997 was hij namelijk Bondscoach midden en lange afstand. In die periode heeft hij Marcel Versteeg naar de finale 5000m bij de Olympische spelen van 1992 in Barcelona begeleid. Daar kan hij mooie verhalen over vertellen..en ook al vertelt hij twee keer hetzelfde verhaal, het blijft fascinerend.
Behalve de verhalen over de Olympische spelen heeft Has nog veel meer verhalen over ‘vroeger’. Bijvoorbeeld het verhaal dat hij in 1992 de Marathon van de Medoc liep. Deze marathon loopt langs verschillende wijngaarden in Frankrijk en onderweg kunnen de lopers culinair genieten van de Franse rode wijn. En dat was voor Has, als levensgenieter natuurlijk geen probleem.
Nu is hij, nadat hij me in 1998 ontdekte bij een zogenaamde talententest, alweer ruim 8 jaar mijn coach. Samen met Has ben ik inmiddels bij 9 toernooien en op evenveel trainingsstages geweest. Daar heeft hij bewezen dat hij best wel kan koken, nog beter kan fotograferen, maar helaas niet kan poolen…niemand kan helemaal perfect zijn he. Ooit maakte een vrij bekende Nederlandse atleet de nogal lachwekkende opmerking: “goh, wat goed dat je eraan gedacht hebt om je fotocamera mee te nemen op trainingsstage”. Als je Has kent, weet je dat hij en zijn fotocamera onafscheidelijk zijn. En dit is maar goed ook, zo is er tenminste een camera aanwezig op momenten dat deze onmisbaar is.
Ja, met Has kan je zeker wel lachen, maar als het moet, kan hij ook wel serieus zijn. Ik kan me nog goed herinneren wat Has zei tijdens de warming up van mijn 3000m finale bij de EJOF. Zoals je dat wel van je coach zou verwachten zei hij dat het mijn eerste grote toernooi was en ik dus niet veel te verliezen had. Maar vervolgens zei hij vlak voordat ik de callroom in ging: “Oja, je weet wel dat je kan winnen he!” Zo wist hij me toch op subtiele wijze vlak voor m’n race even scherp te krijgen, typisch Has. Hij had trouwens wel gelijk en ik moet zeggen dat deze voorspelling niet het laatste toernooi was waarbij hij gelijk had. Maar volgens Has komt wijsheid dan ook met de jaren..
